Piękno w życiu codziennym

Piękno jest niezbędną cechą środowiska człowieka, a szczególnie tego najbliższego, jakim jest dom rodzinny.

      W dobie obecnego tempa życia rodzice zapominają wpoić swoim dzieciom pojęcia piękna, ładu, harmonii.
      Powszechna u ludzi młodych jest nieznajomość zasad savoir-vive’u. Podręczniki i rozmaite „kąciki redakcyjne”, znajdujące się w gazetach młodzieżowych, udzielają wprawdzie tego rodzaju porad, ale nie mogą zastąpić kindersztuby, tego codziennego , systematycznego treningu, którego efektem jest naturalność w sposobie bycia, łatwość nawiązywania kontaktów
i obcowania z innymi ludźmi, a także umiejętność dyskutowania, zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywaniu, sztuka społecznego kompromisu oraz umilania i upiększania wzajemnego pożycia.
     Rodzice w rozwijaniu mowy swoich pociech powinni zwracać uwagę na groźne społeczne zjawisko, a mianowicie – „zanieczyszczanie” naszego języka. „Brzydkie wyrazy”, których młodzi ludzie – zarówno chłopcy, jak  dziewczęta – używają w mowie potocznej, to nie wszystko, nieużywanie wulgarnych zwrotów nie jest przecież receptą na piękną mowę ( czy choćby – wymowę!).
     Wreszcie – miłość. Ona także jest coraz powszechniej „skażona”, choćby przez brak wzorów trwałego, wiernego, lojalnego uczucia, w którym – prócz elementu wzajemnego zauroczenia – istnieje też pierwiastek przyjaźni, życzliwości, lojalności i odpowiedzialności za doznania i los partnera, czyli to, co decyduje o pięknie miłości.
     Temat piękna w życiu codziennym powinien być poruszany, kształtowany
na co dzień w domu rodzinnym – wtedy piękno doprowadzi młodych ludzi do:
możliwości i umiejętności traktowania i kształtowania swego życia na miarę dzieła sztuki, tworzenia zeń czegoś, co w trakcie nieustannego i trudnego aktu kreacji ma szanse stać się czymś rzeczywiście pięknym.